บล็อคคนของความทรงจำ

เพลงเครื่องบินกระดาษ

ศิลปิน Nologo (โดม ปรณ์ลัม)

แม้ไม่อยากก็ต้องทำใจ ชีวิตของใครก็ต้องเลือกเอา

แค่ใจสั่นเมื่อคิดเรื่องเก่า เมื่อครั้งที่เรายังเคยมีกัน

*เหมือนความรักจะพาเราสอง ล่องลอยขึ้นไป

เหมือนหนทางกำลังจะสดใส

ไม่เคยได้รู้ว่าแท้จริง ยิ่งนานก็ยิ่งห่าง ความรักมันไม่ใช่ทุกอย่างของหัวใจ

**อยากให้คนดีๆ สักคนมารักเธอ      ขอให้เขาได้พาเธอล่องลอยไปไกล

อยากบอกเธอจริงๆว่าฉันเสียใจ    ที่ฉันไม่ดีพร้อม ฉันยอมให้เธอจาก....ไป

ฉันยังเจ็บแต่เริ่มเข้าใจ ความฝันของใครก็คงต้องมี

ฉันจะจำทุกๆนาที เก็บเรื่องดีๆเอาไว้ในใจ

*แค่เครื่องบินกระดาษ คงล่องลอยไปไม่ไกล ร่วงลงดินก็ไม่มีความหมาย

เพิ่งจะได้รู้ว่าแท้จริง ยิ่งรักก็ยิ่งต่าง ถูกแล้วที่เธอทำทุกอย่างเพื่อหัวใจ

ก็คงต้องยอม ให้มันเป็นไป ให้จบกัน)ฉันยอมให้เธอจากไป

(หากเธอไปดี จะปล่อยเธอไป จะไม่รั้งไว้)ฉันยอมให้เธอจากไป

(ที่จริงในใจ มันยังไม่พร้อม จะพาเธอไป)ฉันยอม...ให้เธอจาก...ไป

...............................................................................................

ท่อนที่ทำแถบสีไว้คือท่อนเพลงที่เค้าส่งมาให้ใน MSN

อืม...บอกแล้วใช่มั๊ยไม่เป็นอะไรทั้งนั้น จะขอเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ

ในขณะที่หวานยังดึงรั้งพี่ไว้ พี่ต้องไปกับหวานซิคะ

อย่าทำแบบนี้...พี่เองก็คงรู้สึกไม่ดี หวานเองก็ใช่ว่าจะสบายใจนะ

.......

ตลอดเวลาที่ผ่านมาทุกครั้งที่พี่บอกว่าหวานมีค่า

หวานไม่เคยเชื่อแบบนั้น อาจจะมีบ้างแต่ไม่เชื่อทั้งหมด

จนกระทั่งเมื่อวันที่อยู่ดีๆพี่ก็หายไประยองแล้วติดต่อไม่ได้

ตัวพี่คงรู้ดีใช่มั้ยข้อความแต่ละอันที่ส่งไปหวานเป็นยังไง

แต่

พอพี่กลับมาพี่ทำเหมือนมันไม่มีอะไรเกิดขึ้น

พี่ไม่พูดเรื่องหวาน..พูดถึงแต่เรื่องของคนนั้น

เหอะๆ หวานเสียใจวะ เสียใจจริงๆนะ

พี่จะรู้มั้ยครั้งแรกที่พี่รับโทรศัพท์ หวานน้ำตาไหล

แต่พี่อยู่กับเพื่อน เสียงระรื่น อารมณ์ขัดกันเนอะ

ในขณะที่สองวันที่เราติดต่อกันไม่ได้ หวานซังกะตายนะ

เข้าใจคนอารมณ์เป็นห่วงมั้ย

เข้าใจความรู้สึกหวานบ้างมั้ย

.........

คืนนั้นที่คุยๆกันแล้วมีช่วงนึงที่หวานเงียบ

หวานมีคำพูดมากมายเลยอะแต่มันพูดไม่ออก

พี่รู้ว่าหวานมีอะไรในใจ หวานก็รู้พี่ดูออก

พี่ก็ถาม หวานก็ตอบ แต่ตอบไม่หมดแค่นั้นเอง

ถ้าไม่พูดแล้วพี่จะรู้เหรอ...อืมคงไม่รู้หรอก

ถึงรู้มันก็แค่รู้บางเรื่องไม่ได้รู้ทุกเรื่อง

...........

แล้วเมื่อคืนที่ผ่านมาหวานรู้พี่คงโกรธหวานอะ

ที่หวานหนีไปคุยโทรศัพท์กะคนนั้น คุยนานด้วย

แล้วหวานโทรกลับไปพี่ก็ไม่รับ จนวันนี้ก็ยังไม่รับ

เราจะไม่คุยกันแล้วรึไงคะ หวานรู้นะพี่ยังต้องการหวานอยู่

บอกแล้วไงเรื่องไหนจะช่วย ก็จะทำให้จริงๆ

หวานไม่รู้ว่าถ้าไม่มีเรื่องนี้เกิดขึ้นพี่จะเห็นค่าหวานบ้างมั้ย

หวานอาจจะคิดมาก

ใช่ หวานคิดมาก แต่ก็เพราะเรื่องนี้มันเกี่ยวกับพี่

หวานเลยเป็นแบบนี้...พี่เข้าใจมั้ย

............

จากเนื้อเพลงเครื่องบินกระดาษที่ส่งมาเนี่ย

หวานก็ไม่รู้นะพี่ส่งมาอารมณ์ประมาณไหน

แต่เห็นแล้วมันก็แบบ เฮ้อ

ยังไม่ได้ไปไหนนิคะ ก็ยังอยู่ตรงนี้

พี่ตังหากกำลังจะผลักหวานออกมาจากจุดนั้นเอง

อยากเขียนไรมากกว่านี้จัง

พิมไม่ออกวะ เฮ้ออออออออออออออ

.......

คนเรารู้สึกแทนกันไม่ได้

คำพูดที่บอกออกไปต่อให้มากมายแค่ไหน

แต่...ถ้าเค้าไม่เชื่อ มันก็แค่ลมปาก เท่านั้นเอง

ถึงหวานจะบอกว่าพี่สำคัญมากมายเท่าไหร่

แต่ตอนนี้พี่คงคิดว่าหวานกำลังจะหายไปใช่ไหม

หวานไม่ได้ไปไหนเหมือนแบบที่พี่เคยเป็นนั้นแหละ

ถึงแม้พี่จะมีใครต่อใครแต่เราก็ยังติดต่อกันได้นิ

..

อาจจะแค่คนคนนึงที่รู้จักกัน

คนไม่มีตัวตนในโลกความเป็นจริง

คนที่มีความผูกพันแม้จะแค่ทางโลกไร้สาย

แต่

ทุกอย่างทีเกิดขึ้นหวานให้พี่ด้วยความจริงใจนะ

พี่รับรู้ พี่เข้าใจ แต่ เราสองคนอยู่ได้แค่ตรงนี้

จุดที่พอดีที่สุดแล้วสำหรับเราทั้งคู่

........

ทำไมตอนพี่มีใครๆหวานยังอยู่กับพี่ละคะ

แล้วทำไมตอนนี้หวานจะมีใครๆบ้างพี่จะหายไปไหน

อย่าทำแบบนี้ซิ ไม่เอานะ

อยู่เป็นคนของความทรงจำ คนของความผูกพันกันไปนานๆ

แม้อนาคตมันจะไม่มีอะไรแน่นอน

แต่ทุกๆวันที่เป็นอยู่ พี่ยังอยู่ตรงนี้หวานก็อยากจะทำให้ดีที่สุด

พี่...เข้าใจหวานมั้ย